Nieuwskanaal voor: Hulp voor Helden

Meer veteranen helpen met een hulphond

Mon, 16 Mar 2026 10:45:42 +0100

Voor veel veteranen met PTSS kan een hulphond het verschil maken tussen overleven en weer leven. Een hond die onrust signaleert, nachtmerries onderbreekt of simpelweg zorgt voor een gevoel van veiligheid en rust.

Met het overhandigen van een cheque is een nieuw onderzoek van de Radboud Universiteit officieel van start gegaan, mogelijk gemaakt door Hulp voor Helden.

Hoe werkt een hulphond precies?

Dat hulphonden helpen, is inmiddels duidelijk. Ze dragen bij aan minder stress, beter slapen en meer grip op het dagelijks leven. Maar hoe dat precies werkt, weten we nog niet goed genoeg.

Dit onderzoek richt zich daarom op die vraag: welke rollen vervult een hulphond, en wat maakt dat juist die ondersteuning zo effectief is?

Meer mensen helpen

De uitkomsten van het onderzoek kunnen helpen om hulphonden gerichter en efficiënter op te leiden en in te zetten. Daarmee ontstaat de mogelijkheid om in de toekomst meer veteranen te ondersteunen met een hulphond.

Ook wordt gekeken naar nieuwe vormen van ondersteuning, zoals een ‘buddyhond’: een hond die al tijdens de behandeling kan helpen met rust, structuur en veiligheid.

Samen vooruit

Met dit onderzoek investeren we in kennis die direct bijdraagt aan betere zorg voor veteranen en hun gezinnen.

Met uw donatie draagt u bij aan deze ontwikkeling en helpt u mee om in de toekomst meer veteranen toegang te geven tot een hulphond.

Blog 6 Lex Routers – Lopen voor Veteranenhulphonden

Mon, 13 Oct 2025 10:08:26 +0200

Bijna twee jaar ben ik nu onderweg. Twee jaar waarin ik stap voor stap mijn weg zoek, letterlijk en figuurlijk. Ik loop om aandacht en geld op te halen voor veteranen die een hulphond nodig hebben. Maar eerlijk is eerlijk: deze weg is niet altijd gemakkelijk. Het wandelen geeft me kracht, maar kost me soms ook alles wat ik heb. Toch blijf ik doorgaan – voor mijn collega-veteranen, maar ook voor mezelf.

Wil je mijn actie steunen? Neem dan eens een kijkje op mijn actiepagina.

Zaterdag 6 september – Airborne Wandeltocht Oosterbeek (40 km)

Wat een prachtige dag. Het weer zat mee, de sfeer was indrukwekkend, en de tocht zelf is er één die ik iedereen kan aanraden. Samen met Dennis Kok begon ik vroeg in de ochtend aan de 40 kilometer. Dat vroege starten stoort me nooit; het voelt juist alsof de dag dan écht begint.

Onderweg merkte ik hoe vaak mensen mij en knuffelhulphond Brutus herkenden. Sommigen spraken me zelfs aan omdat ze me eerder in Nijmegen hadden gezien. Voor iemand zoals ik, die het moeilijk vindt om anderen zomaar te benaderen, is dat bijzonder. Op die momenten voel ik dat mijn verhaal er wél toe doet.

De tocht zelf verliep niet zonder pijn. Door een verkeerde schoenkeuze liep ik een flinke bloedblaar op. Maar ondanks de pijn zette ik door. Want elke stap brengt me dichterbij mijn doel.

Zaterdag 13 oktober – Veteranen Run Winschoten

Voor de tweede keer deed ik mee aan deze estafette: 100 kilometer, verdeeld over tien veteranen. Het voelt als een reünie, een dag vol kameraadschap en saamhorigheid. Dit keer liep ik niet direct voor het hulphondproject, maar volgend jaar zal dat zeker anders zijn.

Mijn 10 kilometer liep ik in 52 minuten. Het ging goed, al eindigde de run letterlijk in het water door een flinke regenbui. Toch kan ik zeggen: dit smaakt naar meer. De volgende afspraak met de veteranen staat al: de Cascaderun in Hoogeveen.

Zaterdag 20 september – De 4 Mijl van Assen

Eigenlijk stond de Kennedymars in Haaksbergen op de planning: 80 kilometer. Maar soms moet je erkennen dat het te veel wordt. Samen met mijn vrouw besloot ik die uitdaging te laten schieten.

Mijn zoon stelde een alternatief voor: de 4 Mijl van Assen, dicht bij huis en een stuk korter. En natuurlijk kon ik daar geen nee tegen zeggen. Het werd 6,4 kilometer hardlopen, mét Brutus op mijn rug. Die dag voelde ik me moe en zat ik vol gedachten. Veel van de sfeer ging langs me heen. Maar achteraf, door de foto’s die ik toegestuurd kreeg, kon ik er toch nog van genieten.

Tussen de tochten door

Na de Vierdaagse heb ik bewust wat tijd genomen om samen met mijn familie op adem te komen. Dat had ik hard nodig. Het wandelen geeft me veel, maar vraagt ook ontzettend veel van me. Ik kan me erna dagenlang volledig leeg voelen. Vaak zien mensen alleen de buitenkant: de glimlach, de verhalen, het doorzetten. Maar wat ze niet zien, is hoe ik thuis soms instort.

Ik heb daarom de keuze gemaakt om me aan te melden voor een hulphond. Dat was geen makkelijke beslissing. Samen met mijn begeleider heb ik er veel over gesproken. Het voelt kwetsbaar om toe te geven dat ik die steun nodig heb, maar ik geloof dat het mij – en daarmee ook mijn gezin – kan helpen.

Toch blijf ik wandelen. Want ondanks alle moeite haal ik er energie uit om mijn verhaal te delen met mensen die ernaar vragen. Het doet me goed te merken dat mijn kilometers een verschil kunnen maken, niet alleen voor mij, maar vooral voor mijn collega-veteranen die een hulphond keihard nodig hebben.

Blog 5 Lex Routers – Lopen voor veteranenhulphonden

Wed, 06 Aug 2025 09:24:51 +0200

Een Vierdaagse vol verhalen, regen en heldenmoed
Na twee weken bijkomen van een vierdaagse die weer alles behalve doorsnee was, neem ik graag even de tijd om mijn verhaal met jullie te delen. Want wandelen voor veteranenhulphonden via Hulp voor Helden is niet zomaar een wandeling. Het is een missie. En wat voor één.

Wil je mijn actie steunen? Neem dan eens een kijkje op mijn actiepagina.

Zaterdag & zondag – De warming-up in Malden

Op zaterdag kwam ik aan op de Vierdaagsecamping in Malden, waar de sfeer zoals altijd gemoedelijk en gezellig was. Zondag was het tijd voor de inschrijving – stempelkaart check, schoenen gesnoerd, en nog even twee dagen rust voordat het echte werk begon. Ik ging dit jaar voor nummer 15. Jawel, de vijftiende keer. En zoals ieder jaar leek ook deze editie weer in niets op de vorige.

Dinsdag – Dag 1: Zon, gesprekken en een vliegende start

De route: Nijmegen – Arnhem – Nijmegen.

De zon scheen, het wandelweer was perfect. Je voelt het meteen: dit wordt een goede dag. Onderweg raakte ik in gesprek met verschillende mensen. Zelf iemand aanspreken blijft spannend, maar het mooie is: als je open staat, komen de gesprekken vanzelf. Mensen vroegen waar ik voor liep, en dan komt mijn verhaal. Een verhaal over veteranen, hulphonden en waarom dit doel zo belangrijk is. Met een goed gevoel en op tijd binnen. Klaar voor dag twee.

Woensdag – Dag 2: NAT, sokken en strategie

De route: Nijmegen – Wijchen – Beuningen – Nijmegen.

Deze dag krijgt een simpele titel: NAT. Het schuim stond op mijn schoenen – letterlijk. De sokken heb ik meerdere keren moeten wisselen. Mijn voeten vonden het iets minder leuk, maar we hielden stand.

Omdat ik de buienradar goed in de gaten had gehouden, besloot ik mijn hond deze dag thuis te laten. Zijn rustdag, zeg maar. Helaas betekende dat wel iets minder zichtbaarheid voor de stichting. Maar geen zorgen – dat heb ik later weer ruimschoots ingehaald.

Donderdag – Dag 3: Heuvels, drukte en een onverwachte stop

De befaamde 7-heuvelenroute.

Sommigen zuchten ervan, ik geniet ervan. Het eerste stuk kon ik lekker mijn eigen tempo pakken. Mooie gesprekken onderweg – altijd fijn, dat maakt het lopen lichter.

Maar toen... de 40km-lopers voegden zich bij ons. En daarna de 30km-wandelaars ook nog. De route veranderde in een file van wandelschoenen. Tempo naar beneden. En alsof dat nog niet genoeg was: vlak voor de finish, op 2 km, werden we stilgezet door een groep activisten. 20 minuten stilstaan. En geloof me, na zoveel kilometer voel je dat – in je benen én in je hoofd. Toch gefinisht. En trots.

Vrijdag – Dag 4: Gladiolen, pech en doorzettingsvermogen

De slotdag: Nijmegen – Grave – Cuijk – Via Gladiola.

Een prachtige route, maar voor mijn wandelmaatje Janet liep het anders. Ze werd omvergelopen door een haastige wandelaar, en haar knie ging uit de kom. Gelukkig gebeurde het nét voor de commando-hut, waar een paar kerels met groene baretten haar meteen te hulp schoten. Knie terug op z’n plek, ingetapet, en... ze liep gewoon door. Wat. Een. Bikkel.

Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ze ook nog slecht nieuws van thuis, raakte de verkeerde route (40 km in plaats van 50 km), en moest dus 4,7 km teruglopen om weer op het juiste pad te komen. En ook dát deed ze gewoon. Ik was toen al iets vooruit en wachtte haar later op bij mijn familie in Malden. Samen hebben we de laatste 6 kilometer gelopen. Wat ben ik ongelofelijk trots op haar. Janet de Weerd – petje af!

Tot slot – Bedankt en tot snel?

De Vierdaagse zit er weer op. En wat bleek opnieuw? Niets loopt zoals je verwacht – letterlijk en figuurlijk. Maar dat maakt het juist zo bijzonder.

Aan iedereen die met me gesproken heeft: bedankt. Voor jullie tijd, aandacht en interesse. Aan alle sponsors: jullie geven mij de kracht om door te blijven gaan. Ik blijf lopen voor deze prachtige stichting, voor de veteranen en hun hulphonden.

De volgende tocht staat alweer op de planning: 6 september de Airborne Mars in Oosterbeek (40 km). Misschien zie ik je daar wel. En als dat zo is – spreek me aan. Echt. Dat maakt het voor mij makkelijker om te vertellen waarom ik dit doe.

Tot snel op de route!

Blog 4 van Lex Routers – Lopen voor veteranenhulphonden

Tue, 20 May 2025 08:53:57 +0200

Deze week stond voor mij in het teken van herinneren, verbinden én doorzetten. Want op 5 mei liep ik voor het eerst een Kennedymars van 80 kilometer: de Walk4Freedom, georganiseerd door Meet the Marines. Een tocht die ik niet snel zal vergeten.

Wil je mijn actie steunen? Neem dan eens een kijkje op mijn actiepagina.

De voorbereiding begon al op 4 mei. Ik vertrok richting Gorinchem om even tot rust te komen in het hotel en om natuurlijk om 20.00 uur stil te staan bij hen die hun leven gaven voor onze vrijheid. Een moment van bezinning dat extra betekenis gaf aan wat de volgende dag zou komen.

Later die avond werd ik opgehaald door Reinier, een veteraan die ik eerder ontmoette bij een run in Winschoten. Hij bracht me naar Vlaardingen, waar de start zou plaatsvinden. Daar ontmoette ik vier wandelmaatjes – medelopers die net als ik gemotiveerd waren om deze bijzondere tocht aan te gaan. En zo stonden we er om klokslag middernacht op 5 mei: klaar voor de start van 80 kilometer vrijheid.

We vertrokken met zo’n 500 deelnemers de nacht in, via Maassluis richting Hoek van Holland. Het was stil, donker, en magisch om zo in de vroege uurtjes door weilanden en straten te wandelen. Na ongeveer 20 kilometer was de eerste rustpost bereikt. Daarna liep ik verder richting de kust – en wat een ervaring was dat: in het donker het strand op, terwijl je in de verte de zee hoort ruisen.

Rond vijf uur begon de lucht langzaam te kleuren. Een lichte bui zorgde voor verkoeling, maar al snel brak de zon door en veranderde de grijze ochtend in een warme, stralende dag. De wandeling over het strand voelde als een cadeau. Daarna voerde de route ons via Den Haag, Voorburg, Nootdorp en Delft weer verder het land in. De variatie in ondergrond – asfalt, klinkers, zand, bosgrond, grind – maakte het pittig, maar juist die afwisseling hield me scherp en gefocust.

Na Delft werd het stiller om mij heen. Zo stil zelfs dat ik dacht alleen te lopen. Tot ik hoorde dat ik behoorlijk voorin de groep zat. Dat had ik zelf helemaal niet in de gaten! Bij de laatste rustpost, zo rond de 70 kilometer, liep ik gelukkig weer aan bij twee wandelmaatjes: Sjaak en Ed. Met hen samen zette ik de laatste kilometers in richting de finish.

En toen kwam het moment: na 15 uur en 34 minuten, inclusief pauzes, finishte ik mijn eerste 80 kilometer Kennedymars. Een mix van trots, blijdschap en opluchting overspoelde me. Reinier stond opnieuw voor me klaar en bracht me terug naar het hotel. Na een snelle hap en een verkwikkende douche ben ik meteen onder de wol gekropen – volledig uitgeput, maar ook vol voldoening.

Deze tocht was zwaar. Fysiek én mentaal. Maar bovenal was het prachtig. De verbondenheid, het doel, de omgeving… alles klopte. En ik weet het nu zeker: dit was mijn eerste Kennedymars – maar zeker niet mijn laatste. Dit smaakt naar meer.