Wil je mijn actie steunen? Neem dan eens een kijkje op mijn actiepagina.

De voorbereiding begon al op 4 mei. Ik vertrok richting Gorinchem om even tot rust te komen in het hotel en om natuurlijk om 20.00 uur stil te staan bij hen die hun leven gaven voor onze vrijheid. Een moment van bezinning dat extra betekenis gaf aan wat de volgende dag zou komen.

Later die avond werd ik opgehaald door Reinier, een veteraan die ik eerder ontmoette bij een run in Winschoten. Hij bracht me naar Vlaardingen, waar de start zou plaatsvinden. Daar ontmoette ik vier wandelmaatjes – medelopers die net als ik gemotiveerd waren om deze bijzondere tocht aan te gaan. En zo stonden we er om klokslag middernacht op 5 mei: klaar voor de start van 80 kilometer vrijheid.

We vertrokken met zo’n 500 deelnemers de nacht in, via Maassluis richting Hoek van Holland. Het was stil, donker, en magisch om zo in de vroege uurtjes door weilanden en straten te wandelen. Na ongeveer 20 kilometer was de eerste rustpost bereikt. Daarna liep ik verder richting de kust – en wat een ervaring was dat: in het donker het strand op, terwijl je in de verte de zee hoort ruisen.

Rond vijf uur begon de lucht langzaam te kleuren. Een lichte bui zorgde voor verkoeling, maar al snel brak de zon door en veranderde de grijze ochtend in een warme, stralende dag. De wandeling over het strand voelde als een cadeau. Daarna voerde de route ons via Den Haag, Voorburg, Nootdorp en Delft weer verder het land in. De variatie in ondergrond – asfalt, klinkers, zand, bosgrond, grind – maakte het pittig, maar juist die afwisseling hield me scherp en gefocust.

Na Delft werd het stiller om mij heen. Zo stil zelfs dat ik dacht alleen te lopen. Tot ik hoorde dat ik behoorlijk voorin de groep zat. Dat had ik zelf helemaal niet in de gaten! Bij de laatste rustpost, zo rond de 70 kilometer, liep ik gelukkig weer aan bij twee wandelmaatjes: Sjaak en Ed. Met hen samen zette ik de laatste kilometers in richting de finish.

En toen kwam het moment: na 15 uur en 34 minuten, inclusief pauzes, finishte ik mijn eerste 80 kilometer Kennedymars. Een mix van trots, blijdschap en opluchting overspoelde me. Reinier stond opnieuw voor me klaar en bracht me terug naar het hotel. Na een snelle hap en een verkwikkende douche ben ik meteen onder de wol gekropen – volledig uitgeput, maar ook vol voldoening.

Deze tocht was zwaar. Fysiek én mentaal. Maar bovenal was het prachtig. De verbondenheid, het doel, de omgeving… alles klopte. En ik weet het nu zeker: dit was mijn eerste Kennedymars – maar zeker niet mijn laatste. Dit smaakt naar meer.